Wedstrijdzeilen

Zeilboot

Het zomerseizoen is weer begonnen. Onze boot, een Salona 37 ligt te schijnen in het water aan de steiger in Bruinisse in Zeeland. Het warme zonnetje schijnt op het dek en wij leggen de boodschappen aan boord. Mijn vader heeft onze zeilboot 5 jaar geleden gekocht om elk weekend naar de boot te gaan. Wij zijn echte zeilers. Zelfs als het een beetje te hard waait, gaan wij het water op. Soms varen wij wedstrijden en soms om gewoon even lekker te toeren.

40 mijl van Bru

De 40 mijl van Bru is een wedstrijd die wordt gevaren door twee bemanningsleden. Je raadt het al, tijdens de wedstrijd wordt er 40 mijl gevaren. Mijn vader en ik zijn klaar voor de start. Liggen met klapperende zeilen voor de startlijn. Het waait windkracht 5 en het regent. Ik vertrouwde mijn vader erop dat alles goed was vastgemaakt en hij vertrouwde mij erop dat ik mijn taken ook had verricht. Plotseling schiet er een schoot los. In volle paniek ren ik naar voren om het zeil weer vast te maken aan de schoot. Het zeil klappert hard heen en weer. Plotseling krijg ik een klap in mijn gezicht van het zeil. Het waaide zo hard dat ik het zeil maar niet te pakken kreeg. Mijn vader nam mijn taak over en ik sprong achter het roer. Iets te laat gestart maar dat zouden wij wel weer inhalen, zei mijn vader. Dit klopte ook. Elke 10 min haalden wij een boot in. Na het inhalen van 20 boten ontstond er plotseling een scheur in het zeil. Dit had vast te maken met ons misverstand van vanochtend bij de start.

Wij wisten allebei dat dit het einde zou zijn van de wedstrijd. Met 2 opgeheven hoofden draaiden wij de boot om en lieten het zeil zakken. ‘We hebben het geprobeerd’ zei mijn vader trots. Soms gebeuren er goede dingen en soms moet je op het juiste moment opgeven. Volgend jaar proberen wij het gewoon weer.

Terug in de haven

Wij varen onze box in en zoeken naar enige schade. Wij moesten ook nog de boot poetsen. Dit moet altijd na het varen om het zout van de boot te krijgen. Met een mooie coating laag zag de boot er weer spik en span uit. Er moest nog wel wat gerepareerd worden aan de romp van de boot. Onze Epoxy kit lag al klaar in de bakskist. Hiermee konden wij goed lamineren, lijmen en plamuren. Mijn vader kan alles!

Op de borrel hebben wij nog geëvalueerd onder het genot van een bitterbal en een glaasje wijn. Wij waren allang blij dat er niks met ons was overkomen. Zeilen blijft een risicovolle sport, maar ontzettend gaaf om te doen.

Geef een reactie